Geplaatst in bijna 50, Geen categorie

Tussen Fabeltjeskrantpremiere en maanlanding

Eind zestiger jaren. Er gebeurde veel. De Vietnamoorlog, de Dolle Mina’s, de Beatles uit elkaar, Woodstock, bezetting van het Maagdenhuis. Ga zo maar door.

Ik werd geboren tussen de eerste aflevering van de Fabeltjeskrant en de legendarische maanlanding.

Tiësto werd één dagje eerder geboren, Hans Klok een maandje later.

Binnenkort word ik dus 50. Het klinkt echt als iets om trots op te zijn. En dat is het ook, het wordt een feest. Helemaal nu ik weet dat ik op mijn 50ste weer oma ga worden!

Advertenties
Geplaatst in Mensen

Pinnen? Ja graag!

Zaterdag eind van de middag. Ik sta bij de keurslager voor wat goulashvlees en broodbeleg.

Anders nog iets? Nee, dank u. Dat is dan 14 euro 95, wilt u pinnen? Ja, graag. Ik tik mijn pincode in en druk meteen op OK. Nee, stop! Te laat, u heeft betaald verschijnt al op de display.

De zaterdagshulp heeft een rood hoofd. Ik vraag verwonderd wat er mis is. Oooh, sorry mevrouw, sorry hoor, ik heb het verkeerd aangeslagen. U heeft nu 1.495,- euro gepind.

Iedereen in de winkel moet lachen, behalve de hulp en ik, bij ons lijkt het verdacht veel op kiespijn. Gelukkig lost de slager het op. Ik ontvang het verschil contant uit de kassa.

En nog twee biefstukjes cadeau voor mevrouw, voor de schrik. Fijn weekend!

Geplaatst in Mensen

Sint Petersburg

Samen met mijn Hongaarse stiefzoon reis ik voor vijf dagen naar Moskou. Het is erg handig dat hij vroeger op school Russisch leerde. Veel is er niet blijven hangen, maar hij kent het schrift en kan zich redelijk redden als het gaat om een bestelling doen of de weg vragen.

Na vijf fantastische dagen met prachtig weer, zoeven we met zo’n 200 kilometer per uur met de hogesnelheidstrein Sapsan naar Sint Petersburg. Daar bezoeken we ondermeer de Izaäkkathedraal.

Gabor wil hem van binnen zien en beklimmen, ik bedank ervoor. Ik ben niet zo van het gebouwen beklimmen.

Voor de kathedraal staat een kassahokje ala Oostblok. Aluminium raamwerk, te laag en te klein venstertje, de speaker kraakt en hapert en de enorme dame achter het gebarsten glas heeft amper bewegingsruimte.

Gabor bestelt in zijn beste Russisch één kaartje voor een rondleiding met beklimming. Hij krijgt een onbegrijpelijke vraag terug. Nogmaals roept hij zijn vraag, vooroverbuigend naar de plek waar hoogstwaarschijnlijk een aftands microfoontje zit. Hij praat nu luider. Ik begin al te grinniken. Nu komt er een onbegrijpelijk antwoord dat gepaard gaat met wat handgebaren, voorzover ze daar de ruimte voor heeft. Ze wijst naar een vergeeld papiertje met cyrillisch schrift en roept Njet! Aha, Gabor begrijpt het. Alleen op dinsdagen en donderdagen mag de toren beklommen worden en vandaag is het woensdag.

Gabor neemt genoegen met één kaartje zonder beklimming en ik ga in het parkje nog even nagenieten van het filmpje dat ik stiekem heb gemaakt.

Geplaatst in gezondheid

Uitslag

Aan het eind van de werkdag begint het tussen mijn vingers en rond mijn polsen enorm te jeuken. Al gauw is de huid rood en vlekkerig.

Nog voordat ik ’s avonds thuis ben, heeft het zich uitgebreid naar de zijkanten van mijn romp, mijn bovenbenen en ook mijn knieholtes jeuken en hebben rode uitslag. Het wordt steeds erger en vooral de jeuk is heftig.

Ik bel de huisartsenpost voor advies. Neemt u maar een anti-allergietabletje in. Ik vraag mijn zoon Peter die straks Milou komt brengen, om even langs de apotheek te gaan. Het pilletje lijkt totaal niet te helpen, maar ik probeer het te negeren en vooral niet te krabben.

De volgende ochtend als Milou mij om zeven uur wakker roept, zie ik tot mijn verbazing dat mijn huid weer helemaal normaal is. Pas ’s avonds nadat Milou weer is opgehaald, komen de vlekken en de jeuk weer terug.

Weer is het de volgende ochtend verdwenen. Zou ik een nieuwe allergie hebben ontwikkeld? Eergisteren heb ik exotische fruitthee gedronken en gisteren at ik ’s avonds chinees.

Vanavond maar veilig een patatje doen, wat een prachtig excuus. Het leven is echt mooi, joh!

Geplaatst in Geen categorie

Oosterdok

Vanaf de Zuid-as rij ik met de metro naar Centraal. De trappen op, uitgang Prins Hendrikkade. Het is druk, de mensen willen naar huis. Bij de bocht voor de laatste trap kom ik langs een muurtje waarachter het laatste stukje van het water van het Oosterdok. Precies als ik erlangs loop, komen er twee natte armen over het muurtje en dan een groot nat hoofd. “Help me” zucht een dikke, natte jongeman afgepeigerd in het Engels. Ik staar er verbaasd naar. Hij is veel te zwaar voor mij, ik kijk om me heen. Iedereen loopt gewoon door. Ik spring voor twee mannen en zeg gebiedend dat ze moeten helpen. Ik wijs naar het muurtje. Ze doen het gelukkig. Meer mensen blijven nu staan, helpen mee. Ik loop door, die redt het verder wel. In de bus naar huis probeer ik te bedenken hoe hij daar beland is. Geen idee.

Geplaatst in Mensen

Ik hoef niet meer …

Als Harmen en ik na een heerlijk dagje Efteling weer belanden op station Tilburg, besluiten we voor vertrek naar huis nog een patatje te halen in de stationshal. Er staan grote schraagtafels in het vernieuwde gedeelte van de hal, waar meerdere mensen een snack nuttigen.

We schuiven aan met onze patatjes. Links van ons zit een griet met tattoos en een neusring. Ik vraag me altijd af hoe dat gaat met krabben aan je neus. Ze is alleen en begint smakelijk te eten. Lijkt mij een leuke griet die lekker doet waar ze zin in heeft.

Hoe anders is het popje van rond de twintig dat tegenover ons zit. Ondanks dat het pas september is en het vandaag twintig graden is, heeft ze een halflange, zwarte, wollen winterjas aan. Vast erg hip maar totaal niet geschikt voor het weer van vandaag. Ze kijkt verveeld voor zich uit. Vriendlief komt aanlopen met twee patatjes. “Kijk eens, schatje.” Hij zet een patatje met voor haar haar neer. Ze zegt niks, kijkt verveeld naar de patat en begint langzaam en met lange tanden te eten. “Eet smakelijk, schat,” zegt de jongen en begint enthousiast aan zijn eigen patatje.

patatje met

Harmen en ik wisselen even een blik. Altijd leuk als je samen dezelfde mensen aan het bekijken bent. “Smaakt het, schatje?” horen we de jongen aan de overkant van de tafel vragen. “Wil je er misschien nog wat bij, schatje?” Alleen haar onderlip komt even naar voren, verder geen reactie. “Gaat het, schatje?” De jongen kijkt haar bezorgd aan. Na haar derde hapje schuift ze met één vinger het bakje een piepklein stukje van haar af. “Ik hoef niet meer…” Ze laat haar hoofd schuin hangen. Het leven is ook zo zwaar. Ik wissel weer een blik met Harmen, dit keer halen we allebei de wenkbrauwen op.

“Hoef je niet meer?” herhaalt de jongen dommig. “Moet je een doggie bag, wil je het bewaren, schatje? Zo wordt het koud, schatje.” De jongen is ook opgehouden met eten en staart bezorgd naar haar bijna onaangeroerde patatje. Opeens veert hij op. “Wacht maar, schatje, ik haal een zakje, ik heb een idee!” Harmen en ik eten ongestoord verder van ons heerlijke patatje. Met onze ogen volgen we de jongen naar de snackcorner. Aan zijn loopje kun je zien dat hij een geweldig goed idee moet hebben.

Als hij terugkomt met de papieren zak en weer naast haar gaat zitten, schuift hij haar bakje patat naast het zijne en vult haar drie ontbrekende patatjes bij uit zijn bakje. “Wat doe je?” vraagt ze met een lijzig en zeurend stemmetje. “Dat ga ik je zo vertellen, schatje.” De jongen zegt het op een manier alsof hij het erg druk heeft met een zeer belangrijke taak. Hij pakt zijn ook nog volle bakje patat op en loopt naar de prullenbak. Harmen en ik draaien ons ongegeneerd om en zien hem het kartonnen bakje leegkieperen. Dag heerlijk patatje met van € 3,10. Met het lege bakje loopt hij terug naar de tafel, hij scheurt de zijkanten los en legt het als een dekseltje over haar patatjes. Dan schuift hij het gevaarte zorgvuldig in het papieren zakje, terwijl hij eindelijk zijn ingenieuze plan toelicht. “Als je straks in de trein trek krijgt, heb je toch nog een warm patatje, schatje.” Ze trekt haar mondhoeken even naar beneden en pakt haar mobiel. Verveeld kijkt ze naar het scherm en begint wat te swipen.

Harmen en ik lopen naar de treinen en ik vraag hem wie hij nou het stomst vond, hem of haar. “Allebei knettergek,” zegt mijn lief gelukkig resoluut.

Dan misschien liever wat tattoos en een neusringetje.